Lily Allen

Lily podpisała kontrakt z Parlophone w grudniu 2005.
„Od tego czasu wszystko dzieje się w szalonym tempie. Dostałam masę wsparcia i uznania dla mojej muzyki, potem przyszło to wspaniałe uczucie, gdy słyszysz swoją piosenkę w radio. Reakcje były tak pozytywne, że byłam trochę oszołomiona. Ale jestem bardzo szczęśliwa i wiem, że te piosenki spełnią oczekiwania słuchaczy.”

Urodzona w Hammersmith w 1985 roku Lily Allen bardzo szybko dorosła. „Dzięki kolekcji płyt moich rodziców w dzieciństwie słuchałam punka, ska i reggae. Przeprowadzaliśmy się do różnych dzielnic Londynu - Shepherds Bush, Bloomsbury, Islington, a ja chłonęłam otaczającą mnie muzykę. Byłam kilkakrotnie wyrzucana z różnych szkół i w końcu posłano mnie do szkoły z internatem, myśląc, że w ten sposób uda się mnie poskromić, ale w wieku 14 lat uciekłam do Glastonbury i w parę innych miejsc. Słuchałam wtedy jungle i drum&bass’u. Nietrudno się domyślić, że nie dawałam się łatwo podporządkować. Chyba od dziecka wiedziałam, że nigdy nie mogłabym pójść do pracy polegającej na całodziennym siedzeniu w biurze.” Lily opuściła szkołę w wieku lat 15, gdy stało się oczywiste, że nigdy się tam twórczo nie rozwinie. „Zawsze dużo czytałam. Częste zmiany szkół były frustrujące, bo czułam, że nie mogę wyrazić swoich emocji w taki sposób w jaki bym chciała. Fascynowały mnie dość specyficzne tematy, jak na przykład historie o ewakuacjach z czasów drugiej wojny światowej, czy książki o osiemnastowiecznej arystokracji. Z czasem poczułam, że mam coś do powiedzenia. Ale chciałam pisać o swoim świecie z humorem. I tak się zaczęło.”

Wnikliwe obserwacje Lily nie wskazują na jej młody wiek:
„Wiele kobiet w tym biznesie, i facetów też, to nudziarscy piosenkarze, którzy nie mają nic do powiedzenia. W każdym razie nie mojemu pokoleniu. W gatunku muzycznym, którym się zajmuję, trzeba być bezpośrednim i dosłownym. Nie gram na żadnym instrumencie, dzięki czemu skupiam się na melodii wokalu i na tekście, który jest dla mnie ogromnie ważny. Nie chcę być częścią jakiejś sceny, na samą myśl o tym robi mi się niedobrze, a większość muzyki, której słucham to dzieła niezależnych twórców, działających poza popularnym nurtem. Właśnie tam jest mi najlepiej.”

Inspiracje muzyczne Lily nie przypominają zestawu zwyklej dwudziestolatki. Nawet przelotna wizyta na jej stronie wystarczy, by zobaczyć jak niewiarygodnie różnorodnej muzyki słucha Lily. Pośród nazwisk współczesnych, alternatywnych artystów muzyki klubowej, znajdują się także takie zespoły jak The Specials, Rip Rig and Panic, T.Rex („prawdopodobnie najlepszy zespół w historii muzyki!”) The Slits, Blondie i Wreckless Eric. Aha, jeszcze Kate Bush „kiedy była w moim wieku”, Prince i Eminem.