Powrót

Dead Can Dance

Kraj produkcji: Polska
Kategoria wiekowa: b.o.
Dead Can Dance
Dead Can Dance to australijska grupa muzyczna. Powstała w 1981 roku w Melbourne z inicjatywy Australijki Lisy Gerrard oraz Brytyjczyka Brendana Perry’ego. Dość szybko, bo już w 1982 roku, grupa przeniosła się do Londynu. Tam w ciągu roku podpisali kontrakt z wytwórnią 4AD Records. W roku 1983 Dead Can Dance nagrali sesję dla Johna Peela, a niedługo później światło dzienne ujrzał ich pierwszy album zatytułowany po prostu "Dead Can Dance".
Ich drugi album "Spleen And Ideal" znalazł się na drugim miejscu brytyjskiej listy przebojów muzyki niezależnej. Poszerzona gama instrumentów jaką zaprezentowali artyści na tym albumie, zmieniała nieco brzmienie zespołu. Znacznie większy nacisk położono na instrumenty strunowe. Od tego momentu Brendan i Lisa bardziej odważnie eksperymentowali z nowymi instrumentami i formami. Wyruszyli także w trasę koncertową po europejskich katedrach. Trasa ta miała znaczący wpływ na późniejszą twórczość.
Przy trzecim krążku "Within The Realm Of A Dying Sun", Lisa i Brandan współpracowali z producentem Johnem Riversem.  Wartym uwagi utworem z tego albumu jest „Cantara”, w której słychać wyraźnie wpływy muzyki arabskiej.
Sukces tego albumu sprawił, iż DCD jeszcze chętniej czerpali inspiracje i motywy z muzyki etnicznej czy chorałów gregoriańskich. Nie trzeba było długo czekać na propozycję nagrania czy użyczenia istniejących utworów na potrzeby soundtracków filmowych - nic nie ilustrowało obrazu lepiej niż mistyczna muzyka Dead Can Dance. "El Nino De La Luna" z 1988 roku był pierwszym filmem, dla którego duet nagrał ścieżkę i jednocześnie okazją do debiutu aktorskiego Perry’ego. A w 1989 roku ich muzyka uświetniła znakomite dzieło Marka Magidsona "Baraka".
Kolejnym albumem w ich karierze był "The Serpent’s Egg", według krytyków nieco nierówny w jakości i stosunkowo krótki (40 minut). Z kolei album "Aion" przenosi słuchacza kilka wieków wstecz - do średniowiecza, głównie za pomocą instrumentów charakterystycznych dla tego okresu. Same teksty utworów też są w dużej mierze zaczerpnięte ze średniowiecznych rękopisów. Słowa "Song of the Sybil" to kopia XIV-wiecznego rękopisu, pochodzącego z Hiszpanii. Natomiast "Saltarello" jest utworem XIII-wiecznym, jedynie przerobionym przez Dead Can Dance.
Fani długo czekać musieli na pierwsze koncertowe wydawnictwo grupy. Dopiero w 1993 roku ukazał się album "Toward The Within" z zapisem ich występu live.
Ostatnim wspólnym albumem Dead Can Dance był krążek "Spiritchaser" z 1996 roku, zawierający wyraźne wpływy muzyki afrykańskiej.
Po zakończeniu działalności zespołu, artyści nagrali solowe płyty. Dziełem Lisy były albumy "The Mirror Pool" i "The Silver Tree". Brendan wydał płytę "The Eye of the Hunter". Lisa Gerrard współtworzyła też muzykę z innymi znanymi wykonawcami, takimi jak Pieter Bourke, Soma czy Patrick Cassidy. Na szczególną uwagę zasługuje także efekt jej współpracy z Hansem Zimmerem, w tym ścieżka do filmu "Gladiator".

Oglądaj online