Powrót

Mike Oldfield

Kraj produkcji: Polska
Kategoria wiekowa:
Mike Oldfield
Michael Gordon Oldfield (ur. 15 maja 1953) – brytyjski muzyk progresywny, multiinstrumentalista znany ze swych solowych, instrumentalnych albumów nagrywanych metodą dogrywania ścieżek.

Swoją karierę Mike rozpoczął będąc jeszcze nastolatkiem.Grał na gitarze w zespole swojej siostry Sallyangie. Zespół wydał jedyną płytę zatytułowaną Children of The Sun. Następnym zespołem w którym grał Oldfield był Barefoot. Po rozwiązaniu Barefoot Mike zatrudnił się jako basista w grupie Kevina Ayersa, w której później przejął obowiązki pierwszego gitarzysty. Ten okres życia zaowocował przyjaźnią z  klawiszowcem grupy, Davidem Bedfordem, wykształconym kompozytorem i pianistą, który prowadził Mike'a w tajniki komponowania muzyki symfonicznej.

Na początku lat 70 tych w wynajętym mieszkaniu Mike Oldfield na wypożyczonym sprzęcie nagrał 25
minutowe demo które trafiło do Richarda Bransona. Branson zainteresował się muzyką kompozytora i postanowił nawiązać z nim współpracę która zaowocowała album em Tubular Bells.Album stał sie sukcesem artystycznym jak i komercyjnym. Dwuczęściowa suita stała się jedną z klasycznych pozycji rocka progresywnego.

Sukces pierwszej płyty zachęciły kompozytora do nagrania kolejnej płyty.W 1974 powstał album Hergest Ridge który jest bardziej dopracowany. Album osiągnął również ogromny sukces i pobił swoją poprzedniczkę!

Czwarta płyta Ommadawn została wydana w 1975 roku. Artysta zaprosił do współpracy innych artystów. Słychać tu o wiele szersze spektrum instrumentów niż na poprzednich albumach, chociażby afrykańskie bębny. Gitarowa solówka części finałowej to ekspresyjne wyrażenie wydobycia się z łona matki.Druga część to pewnego rodzaju rozładowanie emocji po pierwszej. Mniej melodyki, więcej ciągnących się sekcji. Końcówkę albumu stanowi krótka piosenka On Horseback, wesoło opowiadająca o przyjemnościach dnia codziennego. Piosenkę śpiewa sam Oldfield. Jest to prawdopodobnie przeciwwaga dla monumentalnych dwóch suit.

Dokładnie 10 lat po wydaniu Tubular Bells, ukazuje się album Crises. Największym sukcesem tego albumu jest Moonlight Shadow - rytmiczna piosenka śpiewana przez Maggie Reilly, która osiągnęła szczyty list przebojów i do dziś jest najbardziej rozpoznawalnym utworem Oldfielda.

W kolejnych latach Mike Oldfield obok rozbudowanych utworów wykonywanych z symfonicznym rozmachem umieszczał na swych płytach także przebojowe piosenki. Niektóre z jego tekstów zawierały bezpośrednie przesłanie ( Shadow On The Wall był na przykład dedykowany trudowi walki Polaków z komunizmem).

Zdarzało się, że Oldfield brał na siebie rolę wokalisty, najczęściej jednak zapraszał do studia gości ( Maggie Reilly, Barry Palmer, Max Bacon, Jon Anderson, Bonnie Tyler, Roger Chapman i inni).
W 1984 roku skomponował muzykę do filmu The Killing Fields.

Mike Oldfield nagrywa do dziś. Największymi jego dokonaniami ostatnich lat są albumy The Songs of Distant Earth - epickie dzieło , w swej sferze muzycznej bliskie New Age oraz GUITARS - zawierające 10 etiud na gitarę, eksplorujących mnogość stylów i technik gitarowych, ukazujących także kunszt wykonawczy artysty.

W trzydziestą rocznicę wydania Dzwonów Rurowych ukazał się album ponownie nagrany z wykorzystaniem najnowszych technologii. Nieżyjącego Viviana Stanshala zastąpił John Cleese jako Mistrz Ceremonii.

Dyskografia:
  • (1973) Tubular Bells
  • (1974) Hergest Ridge
  • (1975) The Orchestral Tubular Bells
  • (1975) Ommadawn
  • (1978) Incantations
  • (1979) Exposed
  • (1979) Platinum
  • (1980) QE2
  • (1982) Five Miles Out
  • (1983) Crises
  • (1984) Discovery
  • (1984) The Killing Fields (ścieżka filmowa – Pola śmierci)
  • (1987) Islands
  • (1989) Earth Moving
  • (1990) Amarok
  • (1991) Heaven's Open
  • (1992) Tubular Bells II
  • (1994) The Songs of Distant Earth
  • (1996) Voyager
  • (1998) Tubular Bells III
  • (1999) Guitars
  • (1999) The Millennium Bell
  • (2002) Tres Lunas
  • (2003) Tubular Bells
  • (2005) Light + Shade
  • (2008) Music Of The Spheres

Oglądaj online